Παύση

Όσοι περνάνε από αυτό το μέρος θέλουν να νιώθουν ότι έχουν μετά ένα μέρος να πάνε. Κανείς δε θέλει να μείνει για πάντα εδώ που είμαι. Ένα μπράντυ στο Rick’s κι αυτο ήταν όλο. Εγώ όμως δεν έχω που αλλού να πάω. Οι ίδιοι λόγοι με έφεραν εδώ με τους άλλους αλλά δεν έχω βλέψεις για μετά.

Επαναπροσδιορισμός, ιεράρχηση προτεραιοτήτων, αξιολόγηση εμπειριών, ενδόμυχος διάλογος, μεγάλες αποφάσεις... Όλοι το ξέρουν το μέρος και όλοι το επισκέπτονται. Για λίγο. Εγώ όμως θα μείνω.

Έχω ήδη φτιάξει τη γωνίσα μου, κρέμασα τις αφίσες μου και στο πόμολο do not disturb. Απ’ το παράθυρο αχνοφαίνεται το τσίρκο της ζωής. Ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου νοσήματος με προ-κατ διαδρομές σε ασπρόμαυρες λεωφόρους. Το στόμα μου έχει ξεραθεί από τη σιωπή και τα μάτια μου φιξαρισμένα όπως πάντα στο απέραντο γαλάζιο του ωκεανού. Πάντα ήθελαν να γίνουν ένα με αυτόν, μου έστελναν με κάθε ευκαιρία κύματα αλμύρας για να μου δείξουν που ανήκουν. Οι φωνές που με επισκέπτονται, τα φάλτσα και οι παραφωνίες του περελθόντος, κολλάνε σαν μύγες στο τζάμι της μνήμης.

Ατονία.

Πολλά με περιμένου και όσα έχουν υπομονή θα με βρουν. Προς το παρόν έχω πατήσει pause. Διάλειμμα επ’ αόριστον και άνευ αποδοχών. Ανυπομονώ να βρω ένα λόγο να φύγω αλλά η αφορμή αργεί...

Λεπτή Γραμμή