Στο Τρένο: Παράλληλο σύμπαν - Η εκδοχή του Καράφλα

[.......] Δεν μιλούσε σε κανέναν παρά μόνο όταν ήταν υποχρεωμένος και όταν δε είχε δουλειά καθόταν ακίνητος στον καναπέ βλέποντας αδιάφορα τηλεόραση χωρίς να καταλαβαίνει τι βλέπει.

Ξημέρωνε 20 Σεπτεμβρίου η παγκόσμια ήμερα χωρίς αυτοκίνητο. Στο κέντρο θα κυκλοφορούσαν μονό ποδήλατα, ανθρώποι με κουστούμια θα περπατούσαν με γρήγορο βηματισμό προσπαθώντας να φτάσουν στον προορισμό τους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα είχαν αφεθεί στην ομίχλη των air condition και στο άρωμα της μη ύπαρξης των αποσμητικών. Ήξερε πως αν δεν την έβλεπε σήμερα δεν θα την έβλεπε ποτέ!Σηκώθηκε φόρεσε το πιο όμορφο ύφος του και ξεκίνησε για να κάνει την τελευταία του απέλπιδα προσπάθεια. Μπήκε στο τρένο και κατευθύνθηκε σύμφωνα με το σχέδιο του.

Στην στάση Πευκάκια ο χρόνος σταμάτησε. Άνοιξε η πόρτα και ξαφνικά η ομίχλη διαλύθηκε τα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Άρχισε να τρέμει. Δυνάμωσε την μουσική στα ακουστικά του και προσπάθησε να ηρεμήσει. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει ήταν σίγουρος πίστα από ένα αιώνιο ταξίδι από τα πευκάκια μέχρι την Αττική έφτασε η ώρα που έπρεπε να εφαρμόσει το σχέδιο β. Έπρεπε να τη γνωρίσει να της μιλήσει. Προσπάθησε να βγει από το βαγόνι, την ακολούθησε διασχίζοντας συμπληγάδες από χαρτοφύλακες και ακτινοβολία από κινητά τηλέφωνα έφτασε στο κενό που έπρεπε πάντα να προσέχει πήδηξε και έφτασε στην αποβάθρα. Η Φαιδώρα(όπως την αποκαλούσε στις προσωπικές συζητήσεις του μαζί της μπροστά στον καθρέφτη) απομακρυνόταν ήρεμα προς την έξοδο. Ξαφνικά η τσάντα που κρατούσε έχασε την ισορροπία της από τον ώμο της και έπεσα στο πάτωμα. Η τέλεια ευκαιρία. Ήξερε πως ήρθε η στιγμή που περίμενε τόσους μήνες. Έτρεξε δίπλα της. Την βοήθησε να τη μαζέψει. Σηκώθηκε και την κοίταξε στα μάτια. Είδε τα χείλη της να σχηματίζουν την λέξη ευχαριστώ κάνοντας ένα νεύμα ευχαρίστησης. Αυτος δεν μίλησε. Είδε την πλάτη της να απομακρύνεται. Εβαλε ξανά τα ακουστικά στα αυτιά του,κάθισε σιωπηλός και περίμενε το επόμενο τρένο.